ekran платформа за слободоумни
Во време кога секоја недела носи нова серија, кога сè изгледа слично, а ликовите како да се копирани еден од друг, се појави „Task“ (Задача), серија што нè потсетува дека публиката сè уште сака да гледа луѓе, а не само ликови.
Овој проект на HBO, потпишан од Бред Ингелсби (автор на „Кобила од Исттаун“), не е само уште една криминална драма, туку топла, болна и реална приказна за луѓе што се обидуваат да ги преживеат своите одлуки.
Марк Руфило глуми во една од неговите најдобри изведби во последниве години. Тој го игра Том Брендис, агент на ФБИ кој, по лична трагедија, се враќа на активна должност. Уште од првиот кадар, Руфило покажува дека овој лик не е само „полицаец со проблем“, туку човек што се бори со себе и со сериозни семејни проблеми. Сето ова е видливо на неговото лице, во начинот на кој дише, зборува, молчи. Неговиот поглед честопати кажува повеќе од кој било дијалог.
Наспроти него е Роби Прендерграст, брилијантно игран од Том Пелфри. На почетокот, Роби изгледа како негативец, обичен криминалец чиј единствен мотив се парите. Но, како што напредува серијата, гледаме дека не е сè црно-бело. Тој ги донесува своите лоши одлуки од очај, обидувајќи се да обезбеди подобар живот за своето семејство. Некои од неговите сцени, особено оние со деца, нè потсетуваат дека дури и „лошите“ луѓе имаат свои причини. Роби е еден од оние ликови што ве тераат и да го судите и да го разберете истовремено.
Третиот важен лик е Ентони Грасо, полицаец кој се соочува со морални дилеми и системски притисоци за време на приказната. Иако на прв поглед изгледа како типичен корумпиран полицаец, постепено откриваме дека неговите одлуки произлегуваат и од желбата да го заштити своето семејство. Неговото патување низ серијата покажува дека ниеден лик не е целосно добар или лош, но секој има можност за искупување. Тоа е една од убавините на „Task“: ниедна личност не е целосно чиста, но никој не е без шанса ниту да се промени. До крајот на серијата, Грасо е делумно искупен, но никогаш целосно.
Серијата нè води низ суровиот свет на работничките предградија, каде што животите на агентите, моторџиите и обичните луѓе кои се обидуваат да преживеат во систем кој ги турка до работ се испреплетени. Нема гламур, нема сјајни канцеларии или спектакуларни акциони сцени, туку прашина, пот и постојана борба за достоинство. Ликовите од групата моторџии „Темни срца“ дополнително ја прошируваат приказната, бидејќи покажуваат дека дури и оние кои се отфрлени од општеството имаат свои закони, свои семејни врски и граници кои, иако се поместени, не исчезнале.
Она што ја прави „Task“ посебна е чувството за реалност. Сè изгледа познато, дури и кога не е. Ликовите пијат кафе од испукани шолји, спијат на каучи, носат иста облека три епизоди по ред. Нивните грешки и таги изгледаат како да можеле да бидат наши. Камерата не се обидува да ги разубави, туку да ги прикаже какви што се: уморни, но сè уште живи.
Руфило се истакнува, Пелфри е неговиот совршен контраст, а серијата вешто балансира помеѓу криминална тензија и семејна драма. Нема непотребни ефекти, нема присилна акција, сè е одмерено и емотивно. Секоја епизода завршува со чувството дека сакате веднаш да ја погледнете следната, но и дека ви треба момент да го „сварите“ она што сте го виделе.
„Task“ е серија која покажува дека добрата телевизија не мора да биде гламурозна, туку искрена. Во свет полн со ефекти, оваа приказна плени со тишина, погледи и мали човечки гестови. Тоа е серија за вина, прошка, љубов и обид да се преживее кога сè ќе се скрши. И можеби затоа е толку моќна, бидејќи не станува збор за суперхерои, туку за нас.
Ако барате серија која не го потценува гледачот, која ве тера да почувствувате, дека понекогаш ги доведувате во прашање сопствените одлуки, „Task“ е нешто што не треба да го пропуштите.
Фото: Принтскрин/Најавна шпица на серијата (HBO)
